บันทึก เป็นตำนาน มีด จ่าตุ่ม เมืองอุทัย ตอนที่ 1

บันทึก เป็นตำนาน มีด จ่าตุ่ม เมืองอุทัย ตอนที่ 1

บันทึก เป็นตำนาน มีด จ่าตุ่ม เมืองอุทัย

ดาบตำรวจ ไพโรจน์ ทิมแท้  ( จ่าตุ่ม , ดาบตุ่ม )

มีดจ่าตุ่ม, มีดดาบตุ่ม, มีดเทวดา

ดาบตำรวจ ไพโรจน์ ทิมแท้ ,ดาบตุ่ม, จ่าตุ่ม


ย้อนหลังไปนานนับ-ทศวรรษ จากเหตุผลบางประการ ทำให้ผมต้องเดินทาง มาพบคนแปลกหน้า ที่บ้านไม้ปลายนาของจังหวัดอุทัยธานีเป็นครั้งแรก

ทางเข้าบ้านนี้ ซุ่มซ่อนอยู่มิดชิด ริมทางหมายเลข3220 ซึ่งเป็นถนนตัดเลียบเขาสะแกกรัง อ้อมเมืองอุทัยธานีไปยังอำเภอโกรกพระของจังหวัดนครสวรรค์ทางด้านทิศเหนือ

หากไม่สนใจ..ก็คงผ่านสถานที่สำคัญนี้ไป…


บ้านคนทำมีด ปลูกเป็นเพิงหมาแหงนให้ลมพัดโกรก สมเป็นบ้านปลายนา ไม่เหมือนโรงตีเหล็กของคนทำมีด ดังที่ผมคิด..แต่แรก
แต่ตำนาน “มีดอุทัย”ก็เริ่มที่นี่…เมื่อสิบปีที่แล้ว…
เมื่อผมได้มาพบ..มีดของจ่าตุ่ม


จ่าตุ่ม.. เป็นชื่อที่เพื่อนๆเรียกติดปาก


ความจริง..ดาบตำรวจ ไพโรจน์ ทิมแท้ ลาออกจากราชการมาตั้งแต่ปีพุทธศักราช 2535 เพื่อใช้เวลาทั้งชีวิต ทุ่มเทให้กับ“มีดทำมือ” ที่เขาสนใจ

มีดคือสิ่งมีคม..มันถูกยกระดับ จนกลายเป็นสมบัติข้างกายคน


มีด “จ่าตุ่ม” มีชื่อมานับสิบปี ถือเป็นของสะสมของคนรักมีด


มีดที่ขายมีราคามาตรฐาน มีรูปสมบัติตรงตามความต้องการของคนเล่นมีด เป็นที่ถูกใจสำหรับนักเดินทาง และนักสะสมมีดตลอดมา
จึงทำให้ผลงานมีดทำมือของคนอุทัย กลายเป็น”ศัสตรา”ราคาแพง เมื่อนำไปวางจำหน่ายตามร้านขายมีดชั้นนำของโลก ด้วยราคาตั้งต้น ตั้งแต่ห้าหมื่นถึงหนึ่งแสนบาท ศัสตราศาสตร์ของไทย กลายเป็นงานฝีมือ มีผลงานมาอวดคนทั่วโลกจนเป็นที่ยอมรับ ก็จากแรงกายแรงใจ ของช่างทำมีดไทย


มีดจ่าตุ่ม,มีดดาบตุ่ม,มีดเทวดา

ดาบตำรวจ ไพโรจน์ ทิมแท้ ,ดาบตุ่ม, จ่าตุ่ม

จ่าตุ่มสร้างมีดจากกระดาษ เขาทำให้สิ่งมีคม แวววาวล้ำค่า ด้วยการเขียนแบบลวดลาย ไม่ซ้ำ..ไม่เหมือน และไม่สามารถลอกเลียนแบบได้อีกต่อไป


มีดทำมือ คืองานประดิษฐ์กรรม เป็นงานตามสั่ง ขายตรงกับผู้สั่งซื้อมันเท่านั้น แต่ยังขายในราคาไทยๆ เพียงเล่มละไม่กี่พันบาท
สิบปีมาแล้ว.. บ้านทำมีดของจ่าตุ่ม ยังเคลื่อนไหวเหมือนเดิม แต่ละวัน..ที่บ้านไม้ปลายนา จะเป็นที่นัดพบของคนรักมีด ที่ผ่านมาพูดคุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์ กับคนทำมีดอยู่ตลอด

ผมติดตามผลงานของจ่าตุ่มมาทุกปี ตั้งแต่เริ่มรู้จัก และหากมีเวลาว่าง..ก็จะไปเยี่ยมชมบ้านคนทำมีดอยู่เรื่อยๆ
เวลาไม่เคยทำให้คนอย่างจ่าตุ่มเปลี่ยนไป เขายังเหมือนเดิม คงเส้นคงวา วางตัวสบายๆ นั่งออกแบบสร้างมีดเล่มต่อไปอยู่เรื่อยๆ ..ไม่เร่งร้อน ขอเพียงให้งานชิ้นนั้น ถูกใจช่าง ก็เป็นอันเพียงพอ


ทัศนคติต่อมีด..ของจ่าตุ่ม เป็นเรื่องของจิตใจ


การออกแบบ จึงเปรียบเสมือนการวาด“หัวใจ”ใส่ลงไปในสิ่งผลิต หากอารมณ์ดี..แบบร่าง ก็จะวาดมาดี ดูแล้ววิจิตรและอันตราย


ศัสตรา..คือ..อาวุธ เป็นอันตรายแต่คงความสง่า มันคือความงามที่น่าเกรงขามอย่างยิ่งยวด เพราะ“รูปกาย”ในมีดทุกเล่ม ล้วนสร้างมาจากโลหะขั้นเลิศ เป็นเหล็กงานทำมีดโดยตรง

ซึ่งได้แก่…


เหล็กเบอร์…1095, เหล็ก…D2, เหล็ก…F8, เหล็ก…440C, เหล็ก…154CM ,เหล็ก…425M และ เหล็ก..420-J2
สิ่งสำคัญ…เหล็กงานบางเบอร์ คนทำมีดทั่วโลก ยังไม่สามารถสรรหามาได้ครบ
จ่าตุ่ม…เชื่อเสมอมาว่า.. เมื่อใดที่ หัวใจ กับ ร่างกาย แกร่งพอกันแล้ว..
มีดเล่มนั้น..ยอมบาดใจคน


หนังสือสยามในนามมีด
หนังสือสยามในนามมีด

ผมหลงเชื่อความเป็นอมตะในมีดทุกเล่มที่จ่าตุ่มสร้าง

และไม่เคยคาดคิดมาก่อน ว่าผู้สร้างความเป็นอมตะ

จะเลิกราโดยไม่ยอมบอกใคร..